مدیر سابق گروه پژوهشی علوم اجتماعی پژوهشکده گردشگری جهاد دانشگاهی گفت:"در سال های اولیه دهه شصت ، "پژوهش اجتماعی" ، عمدتا یک فعالیت فرعی برخی از اعضای هیات علمی دانشگاه ها بود".

به گزارش خبرنگار پژوهشکده گردشگری جهاددانشگاهی، دکتر غلامرضا صدیق اورعی در ابتدای سخنرانیش در دومین «همایش ملی پژوهش اجتماعی و فرهنگی در جامعه ایران» با عنوان «نهادینه کردن پژوهش به عنوان حرفه در ایران با تاکید بر تجارب گروه علوم اجتماعی جهاددانشگاهی مشهد» گفت:" علاقه به رشته تحصیلی و وجود برخی مسایل اجتماعی در جامعه و تلقین حاصل از عنوان رشته، موجب شدند  عده ای از فارغ التحصیلان پژوهشگری علوم اجتماعی پیگیر حرفه پژوهشگری شوند ولی در هیچ سازمان دولتی چنین پستی نبود".

عضو گروه پژوهشی علوم اجتماعی پژوهشکده گردشگری جهاددانشگاهی است روایتی جالب از شغل و حرفه شدن پژوهشگری دارد:"راهی طی شد و امروزه افرادی فعالیت حرفه ای و شغل شان،پژوهشگری اجتماعی است. نوشتار حاضرچگونگی "فرایند طی شده" را براساس تحلیل روایتی تجارب زیسته پژوهشی پژوهشگران اجتماعی در جهاددانشگاهی  مشهد گزارش می کند".

وی افزود: "پست پژوهشگری اجتماعی در سازمان های دولتی و در دانشگاه ها نبود، پس باید به عنوان یک شغل آزاد تعریف می شد  ولی بخش خصوصی مشتری آن نبود، پس باید خدمت یادشده به سازمان های دولتی عرضه می شد. برای ادامه باید کارفرمایی پیدا می شد.لذا باید احساس نیاز در مدیران واعتماد آنان بطور مستقیم و اغلب بطور غیر مستقیم جلب می شد".

اولین مدیر گروه پژوهشی علوم اجتماعی جهاددانشگاهی مشهد اولین گام ها را محصول اعتماد سازمانها و نهادهای دولتی و غیر دولتی به این گروه تازه تاسیس می دانست: "این امر به درک حداقل یک مساله اجتماعی و شناخت سازمان دولتی مرتبط با آن، و کانال گفتگوی اعتمادآفرین، نیاز داشت.آن دسته از دانشجویان و فارغ التحصیلان مقطع کارشناسی ارشد که در فرایند انقلاب اسلامی و سال های پس از آن سرمایه اجتماعی بیشتری داشتند، و علاقمند به حرفه پژوهشگری بودند، اولین کسانی بودند که هم می خواستند و هم می توانستند اولین گام ها را بردارند و برداشتند".

مدرس جامعه‌شناسي دانشگاه فردوسي افرود: اما کار در همین حد نماند و زمانی که تعداد پژوهشگران تازه وارد بیشتر از قبل شد، تغییراتی در ساختار گروه نیر پیش آمد:" افزایش فارغ التحصیلان کارشناسی ارشد این جریان را تشدید کرد. فرم پیشنهاده پژوهش تدوین و اصلاح شد. گاهی یک پیشنهاده پژوهش به چند مدیریت در چند وزارت خانه فرستاده می شد تا شاید یکی از آنها در یک سازمان تصویب شود. اولین ها چند پیشه بودند و الا یارای مقاومت اقتصادی نبود. ملحق شدگان به رده اول، با همکاری پژوهشی آغاز می کردند. اگر تعداد طرح های مصوب کسی در یک دوره سه ساله به سه یا چهار طرح با زمان بندی یک ساله می رسید، همکار پژوهشی او شغل پژوهشی یافته بود. گاهی اینگونه مجریان حق الزحمه ثابت ماهیانه ای به همکار می دادند".

در نهایت دکتر اورعی مسائل مالی - استخدامی پژوهشگران را مورد بررسی قرار داد:" جهاد دانشگاهی گروه های پژوهشی خودگردان تشکیل داد. گاهی به پشتوانه بودجه مصوب یک یا چند طرح پژوهشی، برای مجری یا همکار او حکم و حق الزحمه ثابت ماهیانه و حق بیمه فراهم شده است.حوصله اقتصادی پژوهشگر برای دریافت نوبتی حق التحقیق و مدیریت مالی و مصرفی پژوهشگر بر حق التحقیق خود امر ضروری دیگری بود که پژوهشگران تجربه کردند".

انتهای خبر