یادداشت آرش قهرمان، عضو هیات علمی گروه جامعه شناسی گردشگری پژوهشکده گردشگری درباره آينده توسعه اقامت گاههای ارزان قيمت در مشهد در ادامه بخوانید:

توسعه اقامت گاههای ارزان قيمت که به گفتمان غالب در مديريت شهری مشهد تبديل گشته است. اگر فاقد مطالعات و ملاحظات کارشناسی  مکفی باشد؛  چه بسا تجربه ملی مسکن مهر را در سطح محلی ِیعنی شهر مشهد تکرار نمايد .

به عنوان مثال نرخ اشغال اتاق در مهمانپذير ها در 6 ماهه اول سال  در سطح استان خراسان رضوی 94 به  میزان 60 درصد بوده است که نسبت به  6 ماهه اول سال 95  کاهش و به  55.49 رسيده است  به طوری که تعداد مهمانپذيرها هم در سطح ملی و هم در سطح استانی کاهش محسوسی داشته است . به طوريکه تعدادمهمانپذيرها در سال 1383 در سطح کشور از 1493  با رشد منفی يک درصد به 1334 و در سطح استان از 480  با رشد منفی دو درصد به 377 رسيده است .  که بيانگر  آن است که ذائقه زائران حتی در دهک های پايين اقتصادی ،  در حوزه اقامت گزينش الزاما انتخاب  الگوهای اقامتی کم هزينه نيست . بنابراين توسعه الگوی اقامتگاههای ارزان قيمت لازم است با احتياط بيشتری دنبال شود

مفهموم اقامت تنها بعد اقتصادی ندارد بلکه متضمن معنايي اجتماعی نيز است.  به اين معنا که اقامت  افزون بر انکه تابع درآمد است؛ تابع پايگاه اجتماعی و سبک زندگی زائر است . به علاوه نزديکی به حرم و منظرفضايي ناظر به حرم يک ارزش زيارتی است .و اقامتگاههای خارج از منظر فضايي حرم فاقد جاذبه کافی برای زائران است. به رغم رکود اقتصادی و تورم سالهای اخير که قاعدتا قدرت خريد را از سبد زيارت زائران می کاهد ،  ميزان اقامت در خانه های زائر پذير از 26 درصد در سال 91 به 5 درصد در سال 94 تقليل يافته است . بنابراين صرف ارزان بودن اقامتگاه به معنا پرجاذبه بودن آن نيست . روندهای توسعه زيارت و گردشگری بيانگر آن است که زائران در انتخاب نوع اقامت گاه تنها با معيار قيمت ، به انتخاب و گزينش دست نمی زنند . بنابراين همانطور که به رغم ارزان بودن واحدهای سکونتی ،در شهری مانند گلبهار استقبال از آنها با رکود همراه شده است و ما شاهد مهاجرت معکوس از گلبهار به مشهد هستيم ؛ همين تجربه ممکن است درباره گونه های ارزان قيمت اقامت رخ دهد.

در مراحل انبوه سازی زائر سراها بايد به ابعاد پيامدی آن در حوزه شهری نيز توجه داشت . از آن جمله می توان به کاهش ارزش سکونتگاهی و افزايش ارزش مبادله ای زمين،  تبديل مکان به محل تمرکز گروههای ذينفع شهری ، کاهش هويت محله ای به علت تغييرات کاربری زمين ،کاهش امنيت اجتماعی به علت کاهش هويت محله ای،  افزايش فضای گمنامی به علت ورود افراد و مشاغل جديد ،تراکم در بخش های درمانی در سطح محلی،کاهش سطح نظافت در سطح محلی،کاهش فشار آب در سطح محلی،  کاهش رضايت شهروندان محلی غير ذينفع به علت افزايش تراکم و از همه مهمتر   اختلال در اقتصاد بازارمحلی حوزه اقامت اشاره نمود