دکتر جوا براتی، عضو هیات علمی پژوهشکده گردشگري جهاددانشگاهي در یادداشتی باعنوان " چراغی که در روستا افروخته‌اند؛ بوم‌گردی؛ نبضِ تپنده گردشگری در روزگارِ سرد" اهمیت اقامتگاه‌های بوم گردی را تبیین کرده است، متن کامل این یادداشت در ادامه می آید.

بوم‌گردی‌ها را باید فراتر از یک فضای اقامتیِ ساده، «شریان‌های حیاتی» و کانونِ تپنده گردشگری روستایی دانست. اهمیت این اقامتگاه‌ها را می‌توان در سه محور بنیادین تبیین کرد: نخست آنکه در ادبیات تخصصی گردشگری، اقامتگاه‌ها به‌حق «قلب تپنده» این صنعت نامیده می‌شوند. دوم، پیوندِ ناگسستنی میان راهنمایان تور به‌عنوان «روح گردشگری روستایی» و اقامتگاه‌های بوم‌گردی است؛ جایی که اقامتگاه، خود از یک مأوای ساده فراتر رفته و به جاذبه‌ای فرهنگی و زیست‌محیطی بدل می‌شود. سوم، نقشِ تعیین‌کننده گردشگری روستایی در تاب‌آوریِ این صنعت است؛ به‌ویژه در شرایط بحرانیِ امروزِ ایران، این بوم‌گردی‌ها هستند که با تزریقِ پویایی به کالبد گردشگری داخلی، مانع از رکود آن می‌شوند.
در آستانه ۳۱ اردیبهشت، «روز ملی بوم‌گردی»، تأکید بر این جایگاهِ راهبردی بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد. اگرچه توسعه این بخش در سال‌های اخیر شتابی چشم‌گیر داشته، اما آنچه اکنون اصالت می‌یابد، «مدیریتِ دانش پايه» آن است. در این میان، اقدامِ وزارت میراث‌فرهنگی در تدوین سرفصل‌های نوین آموزشِ مدیریت اقامتگاه‌ها، گامی استوار در مسیرِ حرفه‌ای‌سازی این صنعت محسوب می‌شود. امید است با تکیه بر این رویکرد، در آینده‌ای نزدیک شاهد گذار از توسعه کمی به تعالی کیفی بوم‌گردی‌ها در سراسر کشور باشیم.
سپاس از شما که چراغِ خانه‌های روستایی را افروخته‌اید و روحِ گردشگری را در کالبدِ خسته این روزگار، دوباره زنده نگاه داشته‌اید.